Een wandeling door mijn innerlijke tuin

Eens in de zoveel tijd neem ik de tijd om een wandeling te maken in mijn innerlijke tuin.

Ik zoek een rustige plek, sluit mijn ogen en loop mijn innerlijke tuin binnen. Daar staat een boom die al meer dan 26 jaar bij mij is.Ik loop er heen en ga er even tegenaan zitten. Ik doe voorzichtig want het gaat niet zo goed met de boom. Hij heeft de afgelopen jaren teveel zijn best gedaan en hard gewerkt. Misschien iets te hard, zijn sapstromen droogden langzaam op, hij kreeg last van zijn wortels, zijn bladeren verloren zijn glans en hij ziet er nog steeds wat dof uit. Het komt wel goed met hem, maar hij heeft even tijd nodig. Dat vind ik wel lastig. Ik mis hem soms als ruggensteun en wil hem zo nu en dan knuffelen, maar daar is hij nog niet toe in staat. Dat komt wel weer met de tijd, dat weet ik zeker. Het is een taaie boom en in goeden doen heb je er heel veel plezier aan. Hij moet gewoon leren alles in de herfst los te laten, zodat in het voorjaar weer nieuwe kansen komen!

Jeetje, wat zijn onze jonge loten al weer gegroeid!

Het leken nog maar van die mini boompjes de vorige keer, eigenlijk niks anders dan een lang stokje met wat blaadjes. Nu zijn het al flinke bomen, met van die heerlijke lange loten die zo lekker terugzwiepen als je ze even wegduwt. Dat kan flink zeer doen, kan ik je vertellen, maar ach daarnaast is hun bast nog bedekt met zacht fluweel.Zodra ik een tijdje weg ben geweest omarmen ze me gelukkig nog steeds met een dikke knuffel.

Ik kijk naar het water, een open poel in het midden van mijn innerlijke tuin.

Het water is helder, je kunt nog steeds dwars door mij heen kijken. Precies zien wat er op de bodem ligt, open als altijd. Ik geniet er van dat het water zo rustig is, het is even windstil. Dat was afgelopen winter wel anders, toen hield de storm flink huis bij ons. Een jonge loot werd flink beschadigd door een bacterie, het leek wel alsof hij opgevreten werd. Wat een pijn en verdriet voor ons allemaal, maar gelukkig had ik een mooi zaadje bij hem geplant toen het slecht ging: Jij bent altijd al speciaal geweest, nu zul je ook speciaal snel herstellen, let maar op! Nou en dat heeft gewerkt! Hij is er weer bijna bovenop. Natuurlijk heeft de stam tijd nodig om te herstellen, dat gaat niet zomaar voorbij. Het heeft tijd nodig, maar het komt weer helemaal goed.

Ik geniet van de rust die er hangt in mijn innerlijke tuin.

Hoe anders dan vorig jaar rond deze tijd, toen hingen er dikke wolken en stormde het er elke dag. Elke dag regen en geen tijd voor rust. Wat een rotperiode zeg! Echter het voordeel van de natuur is dat achter elke wolk de zon wel weer schijnt! En ineens stond daar midden in die eerste zonnestraal een hele mooie Margriet. Wat heb ik van die bloem mogen genieten, maar ook mogen leren. Hoe een bloem zo klein, toch zo groots kan zijn! Je een totaal ander zicht op de natuur kan geven. Je weer bewust laat worden van wat je allemaal hebt. Dat je dit moet koesteren, maar dat er nog zoveel mooie zaadjes in de grond zitten om straks ook te gaan bloeien.

Om die nieuwe zaden de kans te geven, moest ik eerst flink wat snoeiwerk doen in mijn innerlijke tuin.

Dat viel tegen, een dikke boom omzagen die er ook al 9 jaar stond. Al die jonge bomen die er omheen stonden heb ik 1 voor 1 los gelaten Die redden zich wel, die kunnen ook zonder mij verder en wie weet haal ik er nog een paar weer terug als de tuin vol in bloei staat. En dan vlak voordat alles bijna klaar was en ik dacht alleen nog wat rozen weg te moeten halen, ontdekte ik dat die rozen flinke doornen hadden. Die had ik nog niet gezien. Ik zie graag alleen de goede kant van bloemen, hun mooie bloem, niet hun lelijke stekels. Ach het heeft wat tranen gekost, maar daar heb ik me uiteindelijk doorheen gehakt. En ondertussen heb ik een heleboel nieuwe zaden geplant. Wat heb ik er een zin in dat die boven komen! Nog even wachten, het is nog geen voorjaar. Het is nog net iets te vroeg om nu te gaan groeien, maar ze zijn al heel hard onder de grond bezig met wortel schieten. En hoe, wat een goede stevige wortels, dat gaat helemaal goed komen.

Ik sta op, heb voor nu wel weer genoeg gezien.

Het grappige is dat als ik hiervoor in mijn innerlijke tuin kwam, ik heel druk aan de slag ging. Bomen redden, planten water te geven, te schoffelen, bladeren uit de vijver scheppen enz. enz.  Nu kan ik gewoon even gaan zitten, met mijn handen in mijn zak. Gewoon genieten en niks doen, het mag en het kan. Het allerbelangrijkste is dat het eindelijk ook van mezelf mag. Ik hoef niet de hele wereld te redden, mijn tuin onkruidvrij te maken. Wat is er mis mee dat er een stuk overgroeid met een klimplant? Gewoon loslaten, zoals de bomen dat doen in de herfst. Kijk naar de natuur die geeft je vele antwoorden, of het nu de bomen, de dieren of het water en de lucht is, kijk en neem waar. De natuur heeft geen haast en toch komt alles voor elkaar!

Groetjes Carla Wemer

Natuurlijk JIJ